Home arrow Wat is Kung Fu arrow Filosofie

 Home
 Wat is Kung Fu
 Geschiedenis
 Filosofie
 Stijlen
 Training
 De meester
 Lessen
 Galerij
 Contact
 Links
 English

 
 
Wijsheid: verwacht het onverwachte  

 

Er was eens een oude man, die vlakbij de grens van China woonde. Hij was boer, net als de meeste mensen daar. Met zijn zoon werkte hij op het land en zo verdienden ze de kost. Op een dag raakte hij zijn paard kwijt; zomaar weggelopen. Dat was een flinke strop, want wat moet je als boer nu zonder je paard? Die heb je nodig op het land, om karren te trekken en om op te rijden. De andere dorpsbewoners hadden medelijden en kwamen op bezoek. ?O wat erg, o wat erg voor je?, en zo beklaagden ze de oude man om hun medeleven te tonen. Maar de oude man keek hen aan en vroeg toen: ?Waarom zeggen jullie zulke dingen, hoe weet je nu dat een paard kwijtraken een ongeluk is?? De dorpelingen waren erg verbouwereerd van zo?n vreemd antwoord; ze keken elkaar aan en dachten dat hij naast zijn paard ook nog zijn verstand verloren had. Het bezoek verliep daarna een beetje stroef en ze vertrokken maar weer.

Een week verstreek. Toen kwam het paard van de oude man onverwachts weer opdraven. En hij was niet alleen! Er liep nog een paard naast! In de tijd van nog ongerepte natuur, eindeloze steppen en wilde paarden was dat niet ondenkbaar. Iedereen was erg blij dat het voor de oude man zo afgelopen was. Een extra paard, zomaar gratis, dat was nog eens een buitenkansje. Ze kwamen niet alleen om hun vreugde te betuigen, maar ook om zijn vooruitziende wijsheid te prijzen. Maar de oude man keek hen aan en vroeg toen: ?Waarom zeggen jullie zulke dingen, hoe weet je nu dat een paard krijgen een geluk is?? De dorpelingen slikten hun lof gauw in en waren opnieuw te versteld om lang te blijven. Wat een eigenaardige man is het toch. Het gaat helemaal niet goed met hem. Er is iets mis met zijn hoofd. Wie begrijpt nu niet dat een paard een bijzonder geschenk is?

De zoon van de oude man was dolgelukkig. Een extra paard. Het was weliswaar een wild paard, maar hij kon getemd worden en daar zou hij voor zorgen. En zo begon het proces van het ?breken van het paard?. Het paard was niet zo gewillig als hij gedacht had. Op een keer slaagde het paard erin om de zoon van zijn rug te werpen. De jongen kwam ongelukkig terecht en mocht van geluk spreken dat hij niet vertrapt werd. Maar zijn been was gebroken en het zou een lange tijd duren voor hij weer gewoon kon werken. De buren en bekenden kwamen opnieuw. Die oude man was toch niet zo heel dom als ze wel gedacht hadden. Inderdaad, je weet het maar nooit met zo?n wild paard. Nu zit zijn zoon met een gebroken been. Ze wilden meeleven en vertelden weer dat ze het heel erg voor hen beiden vonden. Maar de oude man keek hen aan en vroeg toen: ?Waarom zeggen jullie zulke dingen, hoe weet je nu dat een been breken een ongeluk is?? Zo langzamerhand wisten de dorpelingen toch niet goed meer hoe ze op de oude man moesten reageren. Wat ze ook zeiden, of ze nu hun meeleven betoonden of zijn inzicht prezen, hij dacht er altijd anders over. Een voor een verdwenen ze bij de man met wie je toch eigenlijk niet normaal kon praten.

Een maand later vielen onverwachts de vijanden het land binnen. Het dorp bij de grens moest de eerste klappen opvangen. Alle jonge mannen moesten meevechten. Bijna iedereen sneuvelde. Na de slag was het dorp in grote rouw; slechts vrouwen, kleine kinderen en oude mensen waren nog over. Maar de zoon van de oude man was gespaard. Hij lag immers met een gebroken been op bed. De mensen uit het dorp moesten toegeven dat, hoe de oude man ook tegen de zaak aangekeken had, opnieuw de waarheid was gebleken. Een been breken is niet altijd een ongeluk, het zou een zegen kunnen zijn.